We aleykümü’s-selam

Muhterem kardeşim uzun yazınızı üzülerek okudum. Zira takdir edersiniz ki bir müslümanın görevi nass’ları (ayet ve hadisleri) birbiri ile çarpıştırmak olamaz. Zira gerek kur’an-ı kerim gerekse sünnet (hadis-i şerifler) bize islâmı anlatan iki kaynaktır. Ve kaynaklar arasında birbiri ile tearuz eden nass’ları anlamak hususunda kusuru kaynaklarda aramak en hafif tabiri ile havanda su dövmekten farksızdır. Zira tearuz eden nass’ların anlaşılmasın da (eğer varsa) kusur tamamen bizim nass‘ları anlayışımızdan kaynaklanan kusurdur. Dolayısıyla yazınızda savunduğunuz fikirler sizin anlayışınızdan kaynaklanan hususlardır. Ve başka insanların sizin düşündüğünüz gibi düşünmesini istemek islâmın fikir özgürlüğü ilkesine taban tabana zıttır. Bununla beraber sizin anlayışınıza karşılık bu fakirin anlayışını ana hatları ile beyan etmek bir görev olmuştur.

1) Kur’an-ı kerim islâmı öğrenmede ana kaynaktır. Bununla beraber kur’an-ı kerim gerek zamanın, gerekse insanların ihtiyaçlarının değişmesinden ötürü her mesele de çözüm ürete bilecek bir durumda olamaz. Bize sadece Kur’an yeter demek kur’an-ı tamamen pasifize etmekten, zamanın değişmesi ile beraber insanların ihtiyaçları ve içerisin de bulundukları meselelerin farklılaşması karşısında kur’an çözüm üretemez konumuna düşürmekten farksızdır. Zira zamanın değişmesi ile beraber insanların karşılaştıkları meseleler de farklılaşmış ve kur’an ve sünnette bulunmayan meselerin halli konusunda içtihada gereksinim duyulmuştur.

Bununla beraber resulullah (Sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında da kuran-ı kerim de bulunmayan meselelerin halli konusun da sahabe-i kiram (radıyallahu anhum ecmain) resulullah‘a (Sallallahu aleyhi ve sellem) giderek onun fikrine başvurmuşlar ve meselelerini halletmişlerdir. Mesela kadının hayz döneminde oruç tutması, kasten ramazan orucunu bozmanın cezası meselesi, dedenin mirasta ki payı hususunda detaylı bilgi bulunmamış ve sahabe-i kiram (radıyallahu anhum ecmain) resulullah’a (Sallallahu aleyhi ve sellem) gelerek bunlar hususunda ki hükümleri ondan öğrenmişlerdir.

Zira dini bir mesele de resulullah’ın (Sallallahu aleyhi ve sellem) hükmüne uymak bize kur’anın emridir. Nitekim bu konuda ki ayeti kerime de ‘‘ و ما كان لمؤمن و لا مؤمنة اذا قضى الله و رسوله امرا ان يكون لهم الخيرة من امرهم و من يعص الله و رسوله فقد ضل ضلالا مبينا ‘‘ ( Bununla beraber ALLAH ve resulü bir işe hükmettiği zaman, gerek mü’min bir erkek ve gerekse mü’min bir kadın için, o işlerinde başka bir tercih hakkı yoktur. Her kim ALLAH ve resulüne asi olursa apaçık bir sapıklık etmiş olur.) (Ahzab/36) buyrulmaktadır. (ayrıca, Nisa, 80/ Ahzab, 21/ Haşr, 7/ Tevbe,29/ Nisa,14 v.s ayetlerine bakılabilir)

Kaldı ki kur’an-ı kerim ‘‘ و ما ينطق عن الهوى ان هو الا وحى يوحى ‘‘ O (peygamber) nefsinden konuşmaz. O’nun konuştuğu vahiyden başka bir şey değildir.‘‘ (Necm, 3-4) buyurmak suretiyle resulullah’ın (Sallallahu aleyhi ve sellem) dini hükümlerde kendi görüşüne göre konuşmadığını açıkca ifade etmektedir.

Bu ve buna benzer diger nass’lar sünnetin kur’an’ın açıklayıcı bölümü olduğuna delalet etmektedir. Zira resulullah (Sallallahu aleyhi ve sellem) kur’an da olmayan hususları bizzat, resulullah’tan (Sallallahu aleyhi ve sellem) sonra ki dönemlerde ulema kur’an da bulamadıkları hususları sünnette, sünnette bulamadıkları hususları sahabe’nin icmalarından yola çıkarak ve ictihad ederek bildirmişlerdir. Kısaca izah etmeye çalıştığımız bu ve bunun gibi nass‘lar resulullah‘ın (Sallallahu aleyhi ve sellem) kur’an’ı ve islâmı gerek hadisleri ile gerekse yaşantısı ile bizlere açıklamakta, ve islâmı anlamamız konusunda sadece kur’anın yeterli olmadığını belirtmektedirler.

2) Resulullah (Sallallahu aleyhi ve sellem) dönemin de mezheb yoktu, sözü artık güncelliğini tamamen yitirmiş ve çocukların dahi güldükleri basit bir iddiadır. Zira o dönemde dini bir müşkili olan kişiler resulullah’a (Sallallahu aleyhi ve sellem) gelerek meselelerini ona anlatıyorlar, resulullah’ta (Sallallahu aleyhi ve sellem) o konuda hükmünü veriyordu. Eğer arz edilen mesele yeni ve hakkında herhangi bir ayet nazil olmamış bir mesele ise, ALLAH’ın (Celle celalühü) bir hüküm bildirmesi ile resulullah (Sallallahu aleyhi ve sellem) bunu izah ediyordu.

Resulullah’ın (Sallallahu aleyhi ve sellem) irtihali ile beraber vahiy ve peygamberlik dönemi bitmiş, yeni çıkan meseleler hakkında vahyin gelmesi imkansızlaşmıştı. Resulullah’tan (Sallallahu aleyhi ve sellem) sonra veya günümüzde de bir çok yeni meseleler ortaya çıkmış ve kıyamete kadar da çıkmaya devam edecektir. Bu meseleler hakkında islâmın bir hükmünün olmamasını düşünmek ve iddia etmek islâmın eksik olduğunu söylemekten başka bir şey değildir. Böyle bir iddia kur’ana zıt olan bir şeydir. Zira ‘‘الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ‘‘ ( Bu gün dininizi ikmal ettim) (Maide,4) ayeti kerimesiyle dinde hiç bir şeyin noksan bırakılmadığı kesin olarak belirtilmektedir.

3) Sahihi Buhari ve Müslim hakkında ki iddialarınıza karşılık Buhari’nin kendi önsözünde ifade ettiği ‘‘ Ben kitabıma aldığım her hadis hakkında istihare yaparak aldım‘‘ sözünü yeterli bir cevap olarak görüyorum. Bizim inancımız bu şekildedir. Siz buna ister inanırsınız, isterseniz inanmazsınız. Bu tamamen sizinle alakalı bir husustur.

Her iki hadis kitabı ehl-i sünnet uleması tarafından kur’an’dan sonra en güvenilir kaynaklar arasında kabul edilmiştir. Buna inanmak veya inanmamakta sizinle alakalıdır.