BİSMİHİ TEALA

Dünya’da herşeyin/ herkes’inbir kimliği olduğu gibi müslüman’ın da bir kimliği olmak zorundadır. Bu kimlik sayesinde Müslüman diğer insanlardan ayrılır,bu kimlik sayesinde öküz altında buzağı arayanların kalpleri ferahlayacak, çekebilirlerse bir oh diyebileceklerdir.Bakalım bir müslüman’ın kimliği nasıl olmalı.

1) Doğarken İslam fıtratı üzere doğup, adı ALLAH (Celle celaluhu) tarafından konulan,

هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمينَ مِن قَبْلُ وَفِي هَذَ

 O, gerek daha önce (gelmiş kitaplarda), gerekse bunda (Kur’an’da) size “müslümanlar” adını verdi. (hac / 78)  

2) Yapacağı bütün işler,vazifeler Kur’an tarafından açıklanarak,ciddi bir Müslüman olduğu gösterilen,

  

Müminler, ancak ALLAH’a ve Resûlüne gönülden inanmış kimselerdir. Onlar, o Peygamber ile ortak bir iş üzerindeyken ondan izin istemedikçe bırakıp gitmezler. (Resûlüm!) Şu senden izin isteyenler, hakikaten ALLAH’a ve Resûlüne iman etmiş kimselerdir. Öyle ise, bazı işleri için senden izin istediklerinde, sen de onlardan dilediğine izin ver; onlar için ALLAH’tan bağış dile; ALLAH mağfiret edicidir, merhametlidir. (Nur/62)

3) Peygamber’imizin (salllallahu aleyhi ve sellem) getirdiği her şeyi kabul edip,yasakladığu şeylerden kaçınan,

وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ

Peygamber size ne verdiyse onu alın, size ne yasakladıysa ondan da sakının. ALLAH’tan korkun. Çünkü ALLAH’ın azabı çetindir. (Haşr/7)

4) Sımsıkı tutulacak kulpun Kur’anı kerim olduğuna iman eden,

وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ

Hep birlikte ALLAH’ın ipine (İslâm’a) sımsıkı yapışın; parçalanmayın. (Al-i imran/103)

5) Nizalı, cekişmeli mes’elelerini, her türlü işlerini sadece ve sadece Kur’an ve sünnete götüren

فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ

Eğer bir hususta anlaşmazlığa düşerseniz ALLAH’a ve ahirete gerçekten inanıyorsanız onu ALLAH’a ve Resûl’e götürün (onların talimatına göre halledin) (Nisa/59)

Hareketli, dinamik ruhlu istikbale ümitle bakan bir ALLAH (Celle celaluhu) adamıdır.

6) Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) den başka birini hakem olarak kabul etmeyen

  

Hayır, Rabbine andolsun ki aralarında çıkan anlaşmazlık hususunda seni hakem kılıp sonra da verdiğin hükümden içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın (onu) tam manasıyla kabullenmedikçe iman etmiş olmazlar. (Nisa/65)

7) Hakimiyet hakkının sadece ALLAH’a (Celle celaluhu) ait olduğunu kabul eden

إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ

Hüküm sadece ALLAH’a aittir. (Yusuf/40)

8 ) Hiçbir cahiliyet hükmünü kabul etmeyip, itibar etmeyen

أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ

Yoksa onlar  cahiliye idaresini mi arıyorlar? İyi anlayan bir topluma göre, hükümranlığı ALLAH’tan daha güzel kim vardır? (Maide/50) 

9 ) Emredici olarak sadece ALLAH’ı (Celle celaluhu) tanıyan

أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ

Bilesiniz ki, yaratmak da emretmek de O’na mahsustur. Alemlerin Rabbi ALLAH ne yücedir! (A’raf/54)

10 ) Kitabın tamamına iman edip bütününün hayata hakim kılınmasını Hakk emri kabul eden

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِينَ

İnsanlardan bazıları da vardır ki, inanmadıkları halde “ALLAH’a ve ahiret gününe inandık” derler. (Bakara/8)

Temiz ruhlu, hoş kokulu ALLAH (Celle celaluhu) taraftarı olan biridir.

11 ) Siyonist güçleri, dost, emir, veli kabul etmeyen

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء

Ey iman edenler! Yahudileri ve hıristiyanları dost edinmeyin. (Maide/51)

12 ) Dinini oyuncak ve eğlence yerine koyanları reddeden

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَكُمْ هُزُوًا وَلَعِبًا

Ey iman edenler! dininizi alay ve oyun konusu edinenleri dost edinmeyin.(Maide/57)

13 ) Tanrı ismini paravana edip o isim ile ALLAH’a (Celle celaluhu) dua etmeyen

وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُواْ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَآئِهِ

En güzel isimler  ALLAH’ındır. O halde O’na o güzel isimlerle dua edin. Onun isimleri hakkında eğri yola gidenleri bırakın. (A’raf/180)

14 ) Hastalandığında şifa’yı sadece ALLAH’tan (Celle celaluhu) bekleyen (isteyen)

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ

Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur. (Şuara/80)

15 ) Tağuta kesinkes dua etmeyen

لِلَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَى

İşte Rablerinin emrine uyanlar için en güzel (mükâfat) vardır (Ra’d/18)

Hedefini tesbit etmiş,stratejisini çizmiş hedefe doğru yol alan bir ALLAH (Celle celaluhu) dostudur.

16 ) ALLAH (Celle celaluhu) yolundaki cihadı hiçbir şeye tercih etmeyen

  

 De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım akrabanız kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret, hoşlandığınız meskenler size ALLAH’tan, Resûlünden ve ALLAH yolunda cihad etmekten daha sevgili ise, artık ALLAH emrini getirinceye kadar bekleyin. ALLAH fâsıklar topluluğunu hidayete erdirmez. (Tevbe/24)

17 ) Tağut’un önünde muhakeme olmayı reddeden (nisa / 60 )

  

Sana indirilene ve senden önce indirilenlere inandıklarını ileri sürenleri görmedin mi? Tâğut’a inanmamaları kendilerine emrolunduğu halde, Tâğut’un önünde muhakemeleşmek istiyorlar. Halbuki şeytan onları büsbütün saptırmak istiyor. (Nisa/60)

18 ) Sadece ALLAH’tan (Celle celaluhu ) korkan (çekinen)

وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا

ALLAH’tan korkarlar ve O’ndan başka kimseden korkmazlar. (Ahzab/39)

19 ) ALLAH’ın (Celle celaluhu) hükmünü dinleyince dinledik ve itaat ettik diyen

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

Aralarında hüküm vermesi için ALLAH’a ve Resûlüne davet edildiklerinde, müminlerin sözü ancak “İşittik ve itaat ettik” demeleridir. İşte asıl bunlar kurtuluşa erenlerdir. (Nur/51)

20 ) İslam’ın dışında kalmış bir yolla islam’a hizmet etmeyen ( al-i İmran / 85 )

وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ

Kim, İslâm’dan başka bir din ararsa, bilsin ki kendisinden (böyle bir din) asla kabul edilmeyecek (Al-i imran/85)

Akıllı, nakle aklını teslim etmiş, vahyin gölgesinde yaşamak isteyen bir ALLAH (Celle celaluhu) kuludur.

21 ) ALLAH (Celle celaluhu) ve resulunün hükmüne itiraz etmeyi aklından bile geçirmeyen

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُّبِينًا

ALLAH ve Resûlü bir işe hüküm verdiği zaman, inanmış bir erkek ve kadına o işi kendi isteklerine göre seçme hakkı yoktur. Her kim ALLAH ve Resûlüne karşı gelirse, apaçık bir sapıklığa düşmüş olur. (Ahzab/36)

22 ) İnandık demekle her türlü vazifesinin bittiğine inanmayan

أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ

İnsanlar, imtihandan geçirilmeden, sadece “İman ettik” demeleriyle bırakılıvereceklerini mi sandılar? (Ankebut/2)

23 ) İmanını zulüm ve şirke bulaştırmayan

الَّذِينَ آمَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَـئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ

İnanıp da imanlarına herhangi bir zulüm bulaştırmayanlar var ya, işte güven onlarındır ve onlar doğru yolu bulanlardır. (En’am/82)

24 ) Müslüman olmakla iftihar eden

وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ

(İnsanları) ALLAH’a çağıran, iyi iş yapan ve “Ben müslümanlardanım” diyenden kimin sözü daha güzeldir? (Fussilet/33)

25 ) ALLAH (Celle celaluhu) ve resulü ile harb ilan eden faiz belasından uzak duran

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

Ey iman edenler! ALLAH’tan korkun. Eğer gerçekten inanıyorsanız mevcut faiz alacaklarınızı terkedin. (Bakara/278)

Cihad ruhlu, ibn-i erkam evinin muhtevasına aşık bir garib kuldur.

26 ) Dünya’ya gönderilişin gerçek sebebini ibadette bulan

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk (ibadet) etsinler diye yarattım. (Zariat/56)

27 ) Din tamamen ALLAH’ın (Celle celaluhu) oluncaya kadar küfürle savaş içerisinde olan

  

 

Fitne ortadan kalkıncaya ve din tamamen ALLAH’ın oluncaya kadar onlarla savaşın! (İnkâra) son verirlerse şüphesiz ki ALLAH onların yaptıklarını çok iyi görür. (Enfal/39)

28 ) İyilerin ve iyiliklerin yanında kalıp, münkere ve münker davetçilerine meydan okuyan

وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

Sizden, hayra çağıran, iyiliği emredip kötülüğü meneden bir topluluk bulunsun. İşte onlar kurtuluşa erenlerdir. (Al-i imran/104)

29 ) Cahil,müşrik ve kafirlerin peşine ve fikrine takılmayan

وَإِن تُطِعْ أَكْثَرَ مَن فِي الأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ اللّهِ إِن يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ

Yeryüzünde bulunanların çoğuna uyacak olursan, seni ALLAH’ın yolundan saptırırlar. Onlar zandan başka bir şeye tâbi olmaz, yalandan başka söz de söylemezler. (En’am/116)

30 ) Yetimin malını koruyan

وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ

Yetimin malına, rüşdüne erinceye kadar, ancak en güzel bir niyetle yaklaşın. (İsra/34)

Beşinçi devrenin kapısının önünde bekleyen bir ALLAH (Celle celaluhu) askeridir.

31 ) Zan ve şüphe ile hareket etmeyen

وَمَا يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنًّا إَنَّ الظَّنَّ لاَ يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا

Onların çoğu zandan başka bir şeye uymaz. Şüphesiz zan, haktan (ilimden) hiçbir şeyin yerini tutmaz. (Yunus/36)

32 ) Helal ve haram kılma yetkisinin sadece ALLAH’a (Celle celaluhu) ait olduğuna inanan

اتَّخَذُواْ أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ

(Yahudiler) ALLAH’ı bırakıp bilginlerini (hahamlarını); (hıristiyanlar) da rahiplerini  rabler edindiler (Tevbe/31)

33 ) Mü’minleri bırakıp da kafirlerle dostluk kurup, işbirliği yapmayan

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء

Ey iman edenler! Yahudileri ve hıristiyanları dost edinmeyin. Zira onlar birbirinin dostudurlar (birbirinin tarafını tutarlar. (Maide/51)

34 ) Bey’at bağı boynunda olduğu halde Müslüman oluşunun ve Müslüman kalışının mücadelesini veren

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ

Ey iman edenler! ALLAH’a itaat edin. Peygamber’e ve sizden olan ülülemre  de itaat edin. (Nisa/59)

35 ) Tağutun yolunda savaşanlarla savaşan

فَقَاتِلُواْ أَوْلِيَاء الشَّيْطَانِ

O halde şeytanın dostlarına karşı savaşın (Nisa/76)

Dar’un nedve mahiyetinde olan her şeye karşı çıkan bir mücahid’dir.

36 ) Dininden dönerek mürted olmayan

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ

 Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse (Maide/54)

37 ) ALLAH (Celle celaluhu) ve resulüne muhalefet eden hiçbir ferdi ve topluluğu sevmeyen

لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ

ALLAH’a ve ahiret gününe inanan bir toplumun -babaları, oğulları, kardeşleri, yahut akrabaları da olsa- ALLAH’a ve Resûlüne düşman olanlarla dostluk ettiğini göremezsin (Mücadele/22)

38 ) Dost olarak ALLAH’ı (Celle celaluhu) resulünü (sallallahu aleyhi ve sellem) bir de ilahi emirleri ayırt etmeksizin hepsine boyun eğen mü’minleri seven

إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ ٱللَّهُ وَرَسُولُهُ ۥ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱلَّذِينَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَهُمۡ رَٲكِعُونَ

Sizin dostunuz (veliniz) ancak ALLAH’tır, Resulüdür, iman edenlerdir; onlar ki ALLAH’ın emirlerine boyun eğerek namazı kılar, zekâtı verirler. (Maide/55)

39 ) Küfrü sevenlerden birini (velev küfrü seven babası dahi olsa) sezerse derhal irtibatı kesen

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ آبَاءكُمْ وَإِخْوَانَكُمْ أَوْلِيَاء

Ey iman edenler! Eğer küfrü imana tercih ediyorlarsa, babalarınızı ve kardeşlerinizi (bile) veli edinmeyin. (Tevbe/23)

40 ) Mü’min’lere karşı mütevazi, kafirlere karşı onurlu ve şiddetli olan

أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ

 müminlere karşı alçak gönüllü (şefkatli), kâfirlere karşı onurlu (Maide/54)

Din, akıl, nesil, can, ve mal güvenliği sağlanmadıkça adalet ve huzurun gelemeyeceğine inanan bir ALLAH (Celle celaluhu) askeridir.

Özet ile, faaliyetleri ile, çevresi ve zemini ile bir Müslüman budur.Bizi böyle anlatan kitabımız KUR’AN’I KERİM’dir. Kimliğimizi tanıdığı halde bize fitne diyenler oluyorsa, uzatsınlar onların ellerini öpeceğiz!… Çünkü o ithamı alanlar ALLAH’a (Celle celaluhu) hamd etme makamında bulunurlar.

 

BİSMİHİ TEALA

A) İMAN VE AMEL YÖNÜNDEN MÜMİNLER

Müminler imanda, tevhidde eşittirler. Bu eşitlik, iman edilecek şeyler itibariyledir. Küfür ile iman, körlük ile görmek gibidir. Hiç şüphesiz gözleri görenler, görmenin kuvveti ve zayıflığı bakımından farklıdırlar. Kimi kalın bir çizgiyi görür, ince bir çizgiyi görmez. Kimi yakını iyi görür uzağı göremez. Kimi de uzağı iyi görür, yakını göremez. Bunlar görme kuvvetinde farklı iseler de hepsi de görmektedir.

Bir kimsenin, benim imanım Peygamberlerin (Aleyhi’s-selam) imanı gibidir, demesi caiz değildir. Yine, benim imanım Ebubekir (radıyallahu anh) ve Ömer’in (radıyallahu anh)  imanı gibidir, demek uygun değildir.

Kelime-i Tevhidin bir kalpteki nurunu ancak ALLAH (Celle celalühü) bilir. Kimi kalpteki nuru, güneş gibidir. Kimi kalpte ay, kimi kalpte yıldız, kimi kalpte bir meşale gibidir. İman kuvveti, zahiri ameli kuvvete, batini ilmi kuvvete şamildir. Bu şekilde bu nurun etkisi, dünyada ameller ve ilim üzerinde; ahirette de ahiret halleri üzerinde görülür. Bu kelimenin nuru ve mertebesi arttıkça, şüpheleri ve şehvetleri kuvvetinında yok eder; belki de öyle bir noktaya getirir ki rastladığı her şüpheyi, şehveti, günahı yakar, imha eder.

Amelde üstünlük olabilir. Müslümanlar aynı şeylere inandıkları halde, yaptıkları ameller birisinde az, diğerinde yarım, bir diğerinde daha çoktur. Biri namazlarını kılar ama zekâtını vermede kusurludur. Diğeri namaz, zekât, hac diğer yükümlülükleri de yapar. Bir başkası emredilenleri yapar; ama yasak olduğu halde faizi de almaktan kurtulamaz. İşte bunlar, hepsi mümin olma noktasında eşit, amel bakımından farklıdırlar.

B) İMAN ARTMAZ VE EKSİLMEZ

İman artmaz ve eksilmez. Çünkü, imanın noksanlaşması ancak küfrün artması ile; imanın artması da ancak küfrün noksanlaşması ile birlikte düşünülebilir. Bir şahsın, aynı anda hem mümin hem de kâfir olması nasıl düşünülebilir? Bu görüş, İmam-ı Azam Ebu Hanife (rahmetullahi aleyh) ve arkadaşlarının görüşüdür.

Yine “el - Fıkhu’l - Ekber” adlı kitabında şöyle diyor: “Gök ve yer ehlinin imanı artıp eksilmez. Bütün müminler, imanda ve tevhidde derece bakımından eşit olup, amel bakımından birbirlerinden üstün olabilirler.”

Şöyle bir soru sorulabilir: Cenab-ı Hak Kur’an-ı Keriminde şöyle buyuruyor:

هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَّعَ إِيمَانِهِمْ

“.imanlarına iman kat(ıp artır)sınlar diye, mü’minlerin kalbine huzur (ve sebat) indiren O’dur..” (el-Feth / 4) Bu ve benzeri ayetler yanında Peygamber’de  (Sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyuruyor:

“İman, yetmiş küsur şubedir. En üstünü, “Lailâhe illallah” demek, en aşağısı da yolda eziyet veren şeyleri kaldırıp atmaktır. Utanmak da imandan bir şubedir.” (Müslim, İman)

Bu soruya şöyle karşılık verilebilir: Bu ayet ve hadislerin hükmü, sahabe hakkında geçerlidir. Çünkü Kur’an, o devirde zaman içersinde ayet ayet iniyor, onlar da her inen ayete iman ediyorlardı. Bu da onların ilk durumlarına göre imanlarını arttırmış oluyordu. Bunlar bizim hakkımızda ise geçerli değildir. Çünkü vahiy kesilmiştir.

C) AMEL İMANDAN BİR PARÇA MIDIR?

Amel imandan bir parça değildir. Eğer amel imandan bir parça olsaydı, amellerinde eksiği olan insanların imanlarının eksik olması gerekirdi. Oysa iman, bir parçadır, bölünmez, parçalanmaz; aynı zamanda artmaz.

Zira bazı Müslümanlar, beş vakit namazını kılarken cumaları ara sıra terk eder. Bazısı orucu terk eder. Bazısı zekâtı terk eder. Bunların amellerinde eksiklik vardır; ama amellerindeki eksiklikten dolayı imanlarında eksiklik yoktur. İnanılacak şeyler bir bütündür, birine inanmamak hepsine inanmamak gibidir insanı imandan çıkarır. Bu bakımdan iman eksilme ve artma kabul etmez. İmanın eksilmesi küfrün artması da olmaz. İman ile küfür bir kalpte toplanmaz.

D) AMELLERDE RİYA

Amellere riya karıştığı zaman, bu riya, o amelin ALLAH (Celle celalühü) katındaki sevabını yok eder.

Ucub (kendini büyük görmek, ululamak) da amellerin sevabını yok eder.

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأذَى

“Ey iman edenler! Sadakalarınızı başa kakmak, eziyet etmek suretiyle (malını insanlara gösterişte bulunmak için harcayanlarda olduğu gibi) iptal etmeyin.” (Bakara/264)

Peygamber (Sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz’de bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyuruyor:

“ALLAH (Celle celalühü), içinde zerre kadar riya bulunan bir ameli kabul etmez.” (Müslim)

İmam-ı Azam (rahmetullahi aleyh) sevabının yok olacağını söylemiş; ama amellerin iptal edileceğini söylememiştir. Bu ifade ile amellerdeki sevap mükâfatın önemine işaret etmişlerdir.

Ucub (ululanmak) da böyledir. Her hangi bir amele ucub karıştığı zaman, onun ALLAH (Celle celalühü) katındaki mükâfatını ve amelini riyada olduğu gibi iptal eder. Çünkü ucub yapan kimse, ALLAH’ın (Celle celalühü) azabından emin olur; iman ve amellerinin yok olmasından emin olup korkmaz. ALLAH’ın (Celle celalühü) azabından emin olmaksa küfürdür.

E) İNANILACAK ŞEYLERDE PROBLEMLE KARŞILAŞAN KİMSE NE YAPAR?

İnsan, tevhit ilminin inceliklerinden herhangi bir şey üzerinde güçlük ile karşılaşınca o zaman, sorup öğreneceği bir âlim kişiyi bulana kadar ALLAH (Celle celalühü) katında doğrusu hangisi ise ona inanması gerekir. Yani “ALLAH (Celle celalühü) katında doğrusu hangisi ise ona inanıyorum” demesi gerekir. Fakat böyle bir âlim arayıp bulma işini tehir etmesi caiz değildir. Çünkü bu mesele kişinin bilmesi farz olan meseledir.

Bu da iman ve imanın yok olması bilgisidir. Bu konuda, durup beklemekten dolayı özürlü kabul edilmez. Eğer şüpheye düşerek sormaz da beklerse, o taktirde kâfir olur. Zira beklemek, inanılması gerekli bir meseleyi tasdik etmeye engeldir. “ALLAH’a (Celle celalühü) inandım, inanılması gerekli olan şeylere de inandım” derse, bu söz ile, icmali (kısa) iman gerçekleşmiş olur.

F) RU’YETULLAH (ALLAH’I (Celle celalühü) GÖRMEK)

ALLAH (Celle celalühü) ahirette görülecektir. Müminler, ALLAH’ı (Celle celalühü) cennette baş gözü ile keyfiyetsiz, bir şeye benzemeden, arada bir mesafe bulunmadan göreceklerdir.

Müminler, cennette oldukları halde ALLAH’ı (Celle celalühü) göreceklerdir. Bu konu ile ilgili olarak Rasülullah (Sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyuruyor:

“Cennet ehli cennete girdiği zaman ALLAH (Celle celalühü): “Bir şey istiyor musunuz? Size nimetlerimi artırayım.” buyuracak. Cennet ehli de: “Yüzlerimizi beyaz kılmadın mı, bizi cennete koymadın mı?” diyecekler. ALLAH’da (Celle celalühü): “Evet” buyuracak. Bundan sonra, ALLAH (Celle celalühü) ile aralarındaki perde açılacak, müminler ALLAH’ın (Celle celalühü) yüzüne bakacaklar. Cennet ehline, Rablerine bakmadan daha büyük bir nimet verilmemiştir. Bundan sonra Rasülullah (Sallallahu aleyhi ve sellem):

 

لِّلَّذِينَ أَحْسَنُواْ الْحُسْنَى وَزِيَادَةٌ

“İyilik edenler ve iyi davrananlara daha güzeli ve ziyadesi vardır” (Yunus / 26) ayetini okumuştur.” (Müslim, K. İman)

Bu konuda Kur’an’dan delilimiz şu ayettir:

 

 وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ

“Bir takım yüzler, o gün Rabbin(in cemalin)e bakıp parlayacak.” (Kıyame / 22)

ALLAH’a (Celle celalühü) yakınlık ve uzaklık keyfiyetsizdir.

ALLAH’a (Celle celalühü) uzaklık ve yakınlık, mesafe uzaklığı ve yakınlığı yönünden değil, belki keramet (üstünlük) ve zillet (önemsizlik) bakımındandır. ALLAH’a (Celle celalühü) itaat eden kişi keyfiyetsiz olarak ona yakın, isyan eden kişi de yine keyfiyetsiz olarak ondan uzaklaşır.

Mesafe yönünden uzaklık veya yakınlık, varlığı kendinden olmayan ve bir yer ve yönde yerleşmiş olan yaratıklar hakkında düşünülebilir. ALLAH (Celle celalühü) ise mekândan, mekâna yerleşmekten ve bir yönde bulunmaktan münezzehtir.

ALLAH’a (Celle celalühü) yakınlık ve uzaklıktan kasıt şudur: Kulun ALLAH’a (Celle celalühü) yakın olması, kendi üstünlüğü, iyilik ve üstünlüğünün eseridir. Bunun gibi ALLAH’tan (Celle celalühü) uzak olması, kendi zilleti, önemsizliği ve noksanlığındandır.

G) BÜYÜK GÜNAH İŞLEYEN DİNDEN ÇIKMAZ

ALLAH’a (Celle celalkühü) karşı büyük günah işleyen kimse, kâfir olmaz. Kul, işlediği günahla ALLAH’a (Celle celalühü) itaatten çıkmış, isyan etmiştir. Ancak, imandan çıkmamıştır. Zira iman, ikrar ve tasdikten ibarettir. İkrar ve tasdik ise bakidir. Dolayısıyla iman devam eder. Ancak işlenen günah, küfrü gerektiriyorsa, o taktirde iman yok olabilir. Çünkü küfür imanı yok edicidir.

Günahkâr kullar eğer iman ile gitmişlerse, cehennemde günahları kadar yanacaklar; sonra da imanları sebebiyle cennete gireceklerdir.

O bakımdan bazı haramları işleyen insanları hor görmemeli, onlara dinden çıkmış gözüyle bakmamalıyız. Bir din kardeşi olarak onların da o günah bataklığından kurtulmaları için yardım etmeliyiz.

H) TEVBE VE ŞARTLARI

Tevbenin kabulü, günahkârın cezasını düşürmek; aklen ALLAH’ın (Celle celalühü) yapması gereken vacip bir vazife değildir. Bu, bilâkis onun merhametindendir, lütfundandır. Kabulü konusunda ise, kabul edileceği umulur; muhakkak kabul olunur denilemez. Bu konuda

 

وَيَتُوبُ اللّهُ عَلَى مَن يَشَاء

“Allah dilediğinin tevbesini kabul eder” (Tevbe/15) mealindeki ayet bize bunu anlatmaktadır.

Buna bir örnek, Peygamberimizle (Sallallahu aleyhi ve sellem) savaşa katılmayan kişiler samimi olarak tevbe etmişlerdi; fakat tevbeler hemen kabul edilmedi. Peygamber’in (Sallallahu aleyhi ve sellem) onların kalplerinde olanı bilmediği ve ALLAH’ın  (Celle celalühü) onlar hakkındaki hükümde bağımsızlığına saygılı olmasından dolayı onlar hakkında kendi başına bir hüküm vermedi. ALLAH’tan (Celle celalühü) hüküm gelmesini bekledi. ALLAH’ın (Celle celalühü) bu hükmü açıklamayı geciktirmiş olması, onları bir daha böyle bir işe dönmekten menetmek için olsa gerektir.

Küfürden dolayı yapılan tevbe böyle değildir. Bu tür tevbeler kesinlikle kabul edilir. Sahabe ve selef alimleri bunu söylüyorlar.

Ehl-i Sünnet âlimleri, tevbe edenin tevbesinin kabulünün kesin olmadığını söylemeleri şundandır: Tevbe, şartlarına uygun yapıldığı konusunda kesin bir bilginin bulunmadığından dolayıdır. Zira şartları tam olmayan tevbeler çoktur.Kur’an-ı Kerim’de

 

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِينَ

”İnsanların bir kısmı (münafıklar), inanmadıkları halde (dilden) “ALLAH’a ve ahiret gününe inandık” derler”  (Bakara/8)

Yine,

 

وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُو عَنِ السَّيِّئَاتِ

 ”O, kullarından tövbeyi kabul eden, (tövbe ile) kötülükleri bağışlayandır ” (şura/25)

 

ALLAH’ın (Celle celalühü) verdiği haber hak ve doğrudur. Bunu inkâr etmek küfürdür.

Peygamber’de (Sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuşlardır: “Günahlarından tevbe eden günahsız gibidir.” (Ibn-i Mace)

İşlediği büyük günahlardan birine tevbe etse, tevbesi kabul edilir. Tevbe ettiği günahlardan ötürü azab edilmez.

Büyük günahlardan tevbe etmek, küçük günahlardan tevbe etme yerine geçmez. Ehl-i Sünnette göre, büyük günahlardan tevbe eden küşinin küçük günahlardan azab edilmesi caizdir.

Haricilere göre ise, tevbesiz öldüğü taktirde ALLAH’a (Celle celalühü) karşı isyan eden kişi, bu isyanı ister küçük olsun ister büyük olsun, kâfirdir. Cehennemde devamlı kalacaktır.

Mutezileye göre, işlediği günah büyük ise imandan çıkar; ama küfre girmez. Ancak böyle bir günahkâr, cehennemde devamlı kalacaktır. Büyük günahlardan kaçınmışsa, işlediği günah küçükse bundan ötürü müminin azab edilmesi caiz değildir. Eğer küçüklerle beraber, büyük günahları da işlemişse, o taktirde küçükler de affedilmez.

Onların bütün bu görüşlerine cevap olarak şu ayet-i kerime vardır:

 

إِنَّ اللّهَ لاَ يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَن يَشَاء

” (Şüphesiz ki ALLAH (Celle celalühü),sıfatlarında, İlahlık ve Rab’liğinde) kendisine ortak koşulması asla bağışlamaz, bundan başkasını da dilediği kimseler için bağışlar” (Nisa/48) Bu ayette, ALLAH’ın (Celle celalühü) bazı günahkârların günahlarını tevbesiz olarak affedeceği işareti vardır.

Tevbenin şartları:

1- İşlediği günaha son vermek,
2- İşlediğine pişman olmak,
3- Artık o günaha dönmemeye azmetmek,

Eğer işlediği günah ALLAH’la (Celle celalühü) kul arasında ise bu üç şart aranır. İşlediği günah kul hakkı ile ilgili ise şu şart da vardır:

4- Kul hakkından kurtulmak.

I) SAHABENİN FAZİLET SIRALAMASI

Peygamber’in (Sallallahu aleyhi ve sellem) ashabının en faziletlileri hulefa-i raşidindir. Onların da fazileti hilâfet sıralarına göredir. Sonra da cennetle müjdelenmiş on sahabenin diğerleri, sonra Bedir ashabı, Uhud ashabı, Hudeybiye’de, Bey’atü’ ridvan ashabı ve diğer sahabeler fazilette dereceye girerler.

J) SİHİR VE NAZAR

Sihir ve nazar haktır, vardır. Peygamber (Sallallahu aleyhi ve sellem): “Nazar haktır” (Ebu Davud, Ibn-i Mace) buyurmuşlardır. Bir başka rivayette “Nazarın insanı mezara, deveyi de tencereye dolduracağı” ifade edilmiştir. Bir başka rivayette “Sihrin de hak olduğu” ifade edilmiştir. Falak suresinde de sihrin şerrinden ALLAH’a (Celle celalühü) sığınmak gereği üzerinde durulur.

İmam-ı Maturidi (rahmetullahi aleyh), sihrin her çeşidinin küfür olmadığını belirtmiştir. Eğer inanılması gereken şeylerden bir şey inkâr ediliyorsa, küfürdür; inkâr eiyorsa küfür değildir. Eğer bir kişinin helâki, hastalanması, karı kocayı ayırma gibi büyüler küfür değildir. Ancak büyük günahtır.

Sihir yapan, kadın erkek büyücünün hükmü öldürülmektir. Çünkü bunlar fesat ve kötülük için çalışmaktadırlar. Küfür olan sihri yapan büyücülerdense sadece erkek olan katledilir, kadın katledilmez.

K) LEVH-İ MAHFUZDAKİ YAZI DEĞİŞİR Mİ?

 ALLAH (Celle celalühü) Kur’an-ı Kerim’de:

 

يَمْحُو اللّهُ مَا يَشَاء وَيُثْبِتُ وَعِندَهُ أُمُّ الْكِتَابِ

“ALLAH, dilediğini yok eder ve (dilediğini) bırakır. Çünkü Ana Kitap (vahyin kaynağı) O’nun katındadır.” (Ra’d) buyurarak günah işleyip de tevbe edenlerin günahını bağışlayacağını, tevbeyi ise sabit kılacağını ifade etmişlerdir.

Levh-i mahfuzda yazılanlar kulun sıfatıdır. Kul için bir halden diğer bir hale geçmek mümkündür. Bu sebeple kulun sıfatı değişir. Fakat ALLAH’ın (Celle celalühü) kaza ve kaderi asla değişmez. Çünkü kaza hükmedenin sıfatıdır. Hükmedilen şey ise Levh-i mahfuzda yazılı bulunan şeydir.

Eş’ariler, Levh-i mahfuzda bulunan yazının değişmeyeceği görüşündedirler.

L) ALLAH (Celle celalühü) ARŞA İSTİVA ETMİŞTİR

Kerramiye ve Müşebbihe taifesi, “ALLAH (Celle celalühü), mekân yönünden Arş üzerinde yükselmiştir;yerleştiği bir karargâhı vardır, derler. Bunlar ALLAH’ı (Celle celalühü) inmek, binmek, gitmek ve gelmekle vasıflandırırlar.O bir cisimdir; fakat diğer cisimler gibi değildir.” derler. ALLAH (Celle celalühü) onların bu söylediklerinden beridir. Onlar, şu ayeti delil getirirler:

 

الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى

“O Rahman(ın hakimiyeti) arşı kuşatmış/hükmü altına almıştır. .” (Taha/5)

Ancak biz, şöyle diyoruz: Arş yok idi, o ALLAH’ın (Celle celalühü) yaratması ile var oldu. O, ya ALLAH’ın (Celle celalühü) büyüklüğünü göstermek için yaratıldı veya oturmak için. Üzerinde oturmak için yaratılmıştır demek caiz değildir. Çünkü, bir mahluka muhtaç olan varlık, yaratıcı olamaz. Bu ihtimal çürütülünce sıra gelir ikinci ihtimale. Bu ihtimal de Arşın üzerinde yükselmesinin yarattıkları üzerine büyüklük ve hükümranlığıdır. ALLAH’ın (Celle celalühü) ise buna ihtiyacı yoktur.

Sonra, istivanın manası, idare ve hükümranlık yönünden yükselmektir. Zira her şey Arşın hükmü ve kudreti altındadır. Arş da ALLAH’ın (Celle celalühü) kudret ve hükmü altındadır. Bu mesele, “Falanca, tahtın üzerine çıkıp ayaklarını uzattı.” sözü gibi olur. Bu sözden, idare ve hükümranlığın o kimseye ait olduğunu ve bu işlerde kendisi ile çekişecek kimsenin bulunmadığını kastederler.

Nitekim bu manayı te’yid etmek için ALLAH (Celle celalühü) bir başka âyette şöyle buyuruyor:

 

إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الأَمْرَ

“Rabbınız öyle bir Allah’tır ki, gökleri ve yeri yedi günde yarattı. Sonra Arş üzerine çıktı ve işleri oradan idare ediyor.” (Yunus/3)

M) MÜTEŞABİH AYETLER TEVİL EDİLMEDEN KABUL EDİLİR

Kur’anda zikredildiği üzere ALLAH’ın (Celle celalühü) eli, yüzü ve nefsi vardır. ALLAH (Celle celalühü) bu konularda şöyle buyuruyor:

 

يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ

“ALLAH’ın eli kulların ellerinin üstündedir.” (Feth/10)

 

وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ

”(Yalnız) azamet ve ikram sahibi Rabbinin zatı, bakidir” (Rahman/27);

İsa’dan (aleyhi’s-selam) hikâyeten:

 

تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلاَ أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ

“Benim içimden geçen (her) şeyi sen bilirsin. Ben ise, senin zatında olan (ve bildirmediğin hiç bir şey)i bilemem .” (Maide/116)

ALLAH’ın (Celle celalühü), kitabında zikrettiği bu sıfatlar, keyfiyetsiz sıfatlar olup, aslı bilinmekte, fakat vasfı bilinmemektedir. Bilinen asıl, teşabüh ve vasfını anlamaktan aciz olmak sebebiyle batıl olmaz. Bu konuda Imam-ı Ahmed b. Hanbel’in (rahmetullahi aleyh) şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Bu sıfatların keyfiyeti meçhul olup, onların nasıl olduklarından bahsetmek ise bid’attir.”

Yukarıda zikredilen sıfatları, elden maksat, ALLAH’ın (Celle celalühü) kudreti, yahut nimeti tarzında te’vil etmek, ALLAH’ın (Celle celalühü) sıfatlarını iptal etmektir. ALLAH’ın (Celle celalühü) sıfatlarını iptal etmek ise Mu’tezile ve Kaderiye taifesinin görüşüdür. Lâkin ALLAH’ın (Celle celalühü) eli, keyfiyetsiz olarak sıfatıdır. ALLAH’ın (Celle celalühü) gazap ve rızası da keyfiyetsiz olarak ALLAH’ın (Celle celalühü) sıfatlarıdır. Yani bunların nasıl olduğunu biz bilemeyiz; ancak ALLAH (Celle celalühü) kendisi bilir.

Nasslarda yer alan el, yüz, istiva… gibi sözcükler tevil edilemez. Çünkü  ALLAH (Celle celalühü) bu kelimeleri özellikle kullanmış, bunların yerine; kudret, nimet, görme ve istilâ kelimelerini zikretmemiştir. Doğrusu ALLAH (Celle celalühü) el kelimesinden nimet ve kudret gibi iki manadan başkasını kastetmiştir.

Bu sıfatlar, ALLAH (Celle celalühü) hakkında müteşabih sıfatlardır. Cumhur-u Selefin görüşü budur. Onlar ayetlerde kesin bilinen aslı ispat ettiler, sıfatların müteşabih olan keyfiyeti konusunda sustular. Bununla beraber sıfatların keyfiyetini aramakla meşgul olmayı caiz görmediler. Nitekim  ALLAH (Celle celalühü), gerçek bilgi sahiplerini şu şekilde vasıflandırmaktadır:

 

 

فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الألْبَابِ

“İşte kalplerinde eğrilik olanlar, fitne çıkarmak ve (kendi arzularına göre) yorum yapmak isteyerek, onun müteşabih olanlarına uyarlar. Halbuki onun yorumunu ancak ALLAH bilir. İlimde derinleşmiş olanlar da: “Ona inandık, hepsi Rabbimiz katındandır” derler. (Bunu) akl-ı selim sahiplerinden başkası düşünemez.  ” (Al-i Imran/7